Ayna ayna söyle bana;
Var mı benden daha iyi yazanı? 

Özgüven yüklü güzel bir yazı ile geçtim ayna karşısına. Önce bir göz kırptım aynaya, o da bana..

Anlaştık! Söz istedim, doğrular ve hakikatten şaşmamak adına. Çatlarım, yine de yalanım olmaz der gibi baktı bana.
Ah be ayna, keşke herkes senin gibi olsa. Çivisi çıkmış bu dünyada!

İnat ettim aynayı çatlatana kadar zorlamaya.   
Karşılıklı başladık konuşmaya. İnsanlar dedim, insanlar neden böyle? Aynaya baktıkça güzelleşen ve çirkinleşen insanları sordum. 

Çünkü; insanlara dair hakikatleri en iyi ayna yansıtabilir.
İnsanlar aynaya bakınca kendini görür. Önce gözler buluşur bu bakışmada. Amaç görselliği incelemektir. Herkesin bakış açısı ve nedeni farklıdır aslında. Bazıları hakikati görmek ister, bazıları kendi görmek istediğini. 

Beni ise hiç sormayın. İlerleyen yaşlarda yakını göremeyişimin ayrı bir durumu var. Aynadaki detayları gözden kaçırıyorum. Mesela yüzümdeki çizgilerin çokluğu ve derinliğini göremiyorum. Kıl, tüy, leke ve pürüz varsa da; yok gibi.

Bu durumdan hoşnut mu olmalıyım bilemedim. Ayna hakikati söylese bile farketmez. Ben gördüğüme ya da göremediğime inanırım.

Bu benim göz kusurumun suçu der, geçerim. İnsanlar da böyledir. İşlerine gelmeyen birçok şeyi görmezden gelmek isterler. Aslında hakikat aynada net ve bariz görünür. Güzel, güzeldir. Çirkin de çirkin. Neyse o görünür. 

İnsanlar hakikatlerden uzak ve aykırı yaşamayı benimsedikçe, aynaları da küstürmeye başladılar. Aynalardan çok kameralara baktıkça, yalan bir dünya düzeni kuruldu. 

Herkes kendi yaşamının başrol oyuncusudur. Hakikatlerle mücadele etmek, olumsuz ve kötü düzeni iyileştirmek varken,  yalanlarla yaşamak daha kolay olsa gerek. 
İnsanlar başkalarını kandırdıklarını zannederler ama sadece kendilerini kandırmış olurlar. Bu kandırmaca zinciri uzadıkça hayat daha da karmaşık hale gelir. Yalanlarla yaşarken mutlu gibi görünmek en büyük yanılgıdır. Bu sahte mutluluklar, sonsuz mutlsuzlukların sebebidir.

Aynaya baktıkça insan tüm hakikati ile kendni görüp kabullenmedikçe bu gidişatın toplumsal travması daha da büyür. Kişisellikten, mahal bir hale, derken memkeket meselesine ve globalleşerek dünya meselesine dönüşür.

Neşet Babanın şarkısındaki “ah yalan dünya” bir hakikat aslında.
Üzümün üzüme baka baka karardığı gibi insanlar da birbirilerine baka baka kararmış bu insanlık aynasında.