Bir koşturmaca, bir yorulmacadır bitmek nedir bilmiyor. Her sabah yeni bir gün, her akşam o günün karanlıkla beraber bitişi. Gece derseniz, yorgunluk sonrası bir dinlenmecenin uykuya dönüşümü. 
Yeni güne uyanmak telaşından mı, uyurken geçecek zamanın, kayıptan sayılacağı kaygısından mıdır, nedir? Uykularım epeyidir bölüntülü. Uyu - uyan, bir sağa, bir sola dönerken sabahı buluyorum. Uyanmak, uyumaktan daha kolay oluyor. Uyanamayıp, uyuyup kalmak ta var. 
Bu sabahlar deli eder insanı. Uyansam koca bir hayat bekler, yorulurum. Uyanmasam, koca bir hayat kaçırır, kaybolurum.
Yaşam beklemeler ve beklentilerle dolu, dönüşü olmayan bir yolculuk..
Herkes gibi, bende bu yaşam yolculuğunda büyüdüm. Çocukluk ve gençlik geride kaldı desem de; oyunlar ve şarkılarla büyüttüğüm çocuk ruhum, içimde hala saklı. Çocukluğum ve gençliğim, gölge gibi hep peşimde. Ben ne kadar da büyüsem, nereye de gitsem hafızamda silinmeyecek izler ve birikimlerim var. 
Yaşam bir oyun aslında. Oynadıkça, öğreniyor ve öğrendikçe, daha iyi anlıyor insan yaşamın gerçeklerini. 
“İster yirmi yaşında olsun ister seksen, kim öğrenmeyi bırakırsa o yaşlanmış demektir. Öğrenmeye devam eden genç kalmaya devam eder.” (Henry Ford)
Beyni de, bedeni de çalıştırmak insanı dinçleştirir. Dinlenmek, eğlenmek ve sevmek te gerekir. Bunların bir zamanı vardır, ama yaşı yoktur. Yaşın rengi, tarzı, dili, dini, cinsiyeti, duygusu mu olurmuş!
54 yaşımda bile 20'li yaşlardaki halimden hiç şaşmadım. Yırtık pantalon ve tayt giymeyi, top oynamayı, gezmeyi, müzik dinlemeyi hiç bırakmadım. Fırsat ve imkanlar dahilinde "vur patlasın, çal oynasın" havasındayım. Bazen köçek, bazen roman, bazen de çiftetelli. Kendime çok yakiştirıyorum ben, bu havalardaki hallerimi. Önemli olan da bu değil mi? 
Kimseye saygısızlık yapmadan, kimseyi incitmeden, kendimce bir çizgide yaşıyorum. İnsanlar mı? Onların bana bakışına çok ta aldırmıyorum. 
Ama bazen tuhaf bir hüzün kaplıyor içimi. Özellikle de sonbahar ve kış mevsiminde ruh hallerim hava durumu raporu gibi değişebiliyor. Derin bir sessizlik, bir huzur, bir o kadar da hüzün sarınca etrafı; kalan birkaç ağaç hışırtısından başka bir ses duymuyorum. Kuşlar bile rahatsız etmekten korkar gibi susmuşlar, ötmüyorlar sanki. Bu dünyadan göçüp gidenleri düşünüyorum.. Sanki hiç doğmamış, hiç yaşamamışlar gibi derin bir hiçlik hissediyorum. Oysa ki, onlarda bir zamanlar vardı ve acısıyla tatlısıyla bir hayat yaşamışlardı. Kendi sonumun da onlar gibi olacağını bilerek ürperiyorum biraz. Ölüm sessizliği çöktükçe uzerime; kendi kendimle konuşmalar yapiyorum. Ben anlatıyor, ben dinliyorum. Beni duyan olmuyor. Ne bir soru geliyor, ne bir cevap. Sonra kendi kendime gülümsüyorum. Hatta içimden sesli sesli bir kahkaha atıyorum. Ne bana bir gülen oluyor, ne de gülümseyen. 
İnsan kendiyle başbaşa kalınca, böyle düşünüp hissedebiliyor. 
Yaşamın bazı gerçeklerini de kabullenmek gerek. Üç günlük, ölümlü dünya bu kadar kısa ve dar aslında. Acımasız, duygusuz ve bencil bir nesille yol aldığımızı düşündükçe daha çok hüzünlendim. Hüzünlendikçe, yazdım. Yazdıkça, hafifledim.
Ne çok kasvet var havada. Sonbahar yağmurlarından arta kalan bir Aralık ayı da bitti. Hatta koca bir yılı geride bıraktık.. Mevsim normallerinin çok dışında seyreden değişken havalara teslim olduk. 
54 yaşa veda ederken ben; kış güneşi gibiyim. Şaraplar mahzende, ben gün yüzünde yıllanıyorum. Kuşlar mı? Onlar da gökyüzünde!..