Nisan ayına "zam şakaları" ile giriş yaptık, "zam yağmurları" ile devam ediyoruz. Mübarek Ramazan ayı için de en uygun mevsimdeyiz. Bunaltmaz, sıkmaz.

Sorun zaten ne aylarda, ne de mevsimlerde. Ne de değişken hava koşullarında. Sorun, son dönemlerdeki ekonomik politikaların istikrarsızlığında..

Sorun, insanların zihniyetlerinde ve değişken kişilik yapılarında.Yaşama tutunma çabaları içerisindeki yaşama şekillerinde.

Dönemsel olarak yaşam koşulları farklılık gösterdikçe, insanlar da çeşitlendi.

Yaradılış itibarı ile kimsenin kimseye birebir benzerliği, genetik olarak bile mümkün değil. Alimden zalim, zalimden alim doğabilir.

"Ne ekersen onu biçersin" deyimi ise yetiştirmeye yönelik bir söylemdir. Yetiştirmek denince akla sadece büyütme aşaması gelmesin. Ama keşke ağaçlar ve bitkiler gibi yetişebilseydi insanlar. Biraz güneş ışığı ile ve suladıkça filizlenip yeşerselerdi. Ne kolay olurdu değil mi? 

Yedir, içir ve giydir. Zamanı gelince çiftleştir ve üret. Hayat bundan ibaret. Eğitmeye ve öğretmeye ne hacet!...

Erkeği kızgın ve öfkeli, kadını kırılgan ve de hırçın bir nesile dönüştük.  Yaradılış desem!...Allahın gücüne gider. Ayrıca günah işlemiş olurum.

İmalat hatası desem!

Fabrikasyon üretim sistemi ve seri bir üretim standardı henüz icad edilmedi. Bilinen yollar ve yöntemlerle üremeye devam. Sıkıntı sanırım yetiştirme aşamasında ve yemlemede. Doğallıktan uzak şartlar ve genetiği ile oynanmış katkılı ürünlerle beslenmeye bağladık mevzuyu.

Ellerinde tespih, düğmeler üstten yarıya kadar açık o mahalle delikanlıları, pantalonları bellerinden düşmüş, daracık tişörtlü gençlere yerini bırakırken; asabiyet almış başını asaletten uzaklaşmış. Ağızlara alınmayacak türden küfür içerikli muhabbetlerin tadı kaçmış. Kızlar makyajsız sokağa adım atmazken, nezaketten yoksun kalmış.

Daha fenası da ortaya karışık haller. Delikanlı havasında kızlar ve de kibarlıktan kırılan erkekler. Ya da yaşıtlarından habersiz, büyüme telaşında olan çeşitlemeler. Anneleri yaşındaki kadınları tavlamak derdiyle yarışan genç erkekler ve babaları yaşlarındaki heriflerin dibinden düşmeyen genç kızlar.

Emek harcayarak, ter dökerek para kazanmak yerine, hazıra konanlar.. Markacılık ve etiketçilik kavramını idol edinmiş, okullu olmayı sosyallik olarak algılayan ve başarıyı sadece para hedefi gibi gören ama bilgiyi hor görenler.. Ya da cemaatlerde inanmayı, kanmakla karıştırmış, başkaca düşüncelerle yetişen bir başka gençlik. Hepsi biribirinden ayrık ve kopuk olan bu nesli yetiştirirken, neyi amaç edindikleri belirsiz bir yetişkinler ordusu ile geleceğe doğru ilerliyoruz.

Hedefsiz ok, serseri mayın gibiyiz. Nereye saplanıp, nerede patlayacağımız meçhul bir bilinmezdeyiz.

Kimsenin kimseye saygısı da yok.

İslami inancı kabul görmüş bir milletiz ama kimse aslına uygun bir ibadet anlayışı içerisinde değil.

İnanç konusu hassastır. Kişiye özgü bir tercih ve anlayışı gerektirir. Hoşgörüye dayalıdır ama kınamalar ve dışlanmalar ayrımcılığa kadar uzanır.

Aslnda birçok kişi, başkalarını yadırgayacak kadar bilgiye dayalı bir inanca sahip değil.

Bir kesim insanlar diğer zamanlarda hiçbir İslami şartı yerine getirmeyip, sadece Ramazan ayında oruç tutarak günah çıkartmaya çalışıyor. Bazıları da beslenme diyeti niyetine kampa giriyor.

Alışveriş çılgınlığı ise şaşılacak düzeyde. Sanırsınız ki insanlar yılın 11ayını aç geçirip, 1ay besleniyor. Sanki bir tuhaflık var gibi. Etiket fiyatlarına ayrı bir zam uygulanması da tam bir vurgun.

Gösterişli iftar sofralarında aynı statüden insanların birbirini ağırlaması, tok açın halinden ne anlar havasında.

Ramazan ayına özel Müslümanlık mi olurmuş!

Onu bile kendimize göre uyarlayarak yaşıyoruz.

Yaşantısını her zamanki gibi sürdüren insanlara da saygımız olmalı.

Tüm içtenliği ile Ramazan ayını şartlarına uygun ve mütevazi bir şekilde geçirenlere "Allah kabul etsin" demek en güzeli.

Bereketi ve duası eksik olmayan bir Ramazan ayı geçirmek nasip olsun..