2020 yılında pandemi dönemini korku ve panikle yaşadık! Meğer sağlıklı yaşamak ne denli önemliymiş, farkına vardik. 

Zamanla, bu virüsün kendini yenileyerek yeryüzüne yerleşmesine de alıştık. Etkisinin ne kadar süreceği bilinmezi ile mücadele ederken; iş-güç, para-pul hesabı yapamadık.
2021 yılını aşılama telaşı ve yaz yangınlarına feda ederken, ekonomik patlamalar, havai fişek gibi yeni gelen yılı ve olacakları müjdeledi...
Daha 2022'ye girmeden,
para piyasaları allak bullak. 

Altın aldı başını gidiyor. Arada gün yüzünü görse de, saklanacağı yer belli. Kıyı, köşe, bucak ve kuytuları sever. En çok ta yastık altı...

Dolar dolu dizgin dört nala koşuyor. Arada tökezlese de, varacağı yer belli.Tutabilene aşk olsun. Üç ileri, bir geri ama hep ileri...

Kazanç ve alım gücü ise geriledikçe, geriledi.
Çalışarak para kazanmak ve geçinmek devri bitti.
Yaşamak için mi çalışıyoruz? 
Çalışmak için mi yaşıyoruz? 
Yaşam sadece nefes almaktan ibaret olsaydı; bir saksı ya da bir kafes yeterli olurdu. Beslenme ve barınma ile sınırlı bir yaşamı sürdürmek, insanlar için yeterli olamaz. 
“Bir lokma, bir hırka “ felsefesine göre bir yaşama şekli, günümüz şartlarına uymaz. Sadece çalışarak yaşamanın, bedensel ve ruhsal açıdan çok sağlıklı olmadığı da bir gerçek. Ama ihtiyaçları karşılamak için para kazanmak ve bunun içinde çalışmak gerek! 
Çalışmadan üretim, üretmeden de tüketim olmaz. Lakin öyle hızlı ve karmaşık bir yaşamsal dönemdeyiz ki; üretmeden tüketir olmuşuz. 

Emeğin cinsiyeti dişi mi? Erkek mi?
Emek ucuz mu? Pahalı mı?

Bunlara kafa yormaya bile gerek yok...

Emek; erkekse pahalı, kadınsa ucuzdur diye bilinen bir yargı var zaten.

Günümüz yaşam koşulları, paranın gücüne bağlı olarak şekillenip zorlaştıkça; çalışmadan, yorulmadan, üretmeden para kazanmanın kolayına kaçmak daha geçerli bir yöntem.

Yıllarca çalışıp, emekli olanların durumu ise daha da vahim. Ortalamaya bakılırsa, emekli maaşları asgari ücret seviyesinde ve altında. Bu durumda olan birçok emekli insan, çalışmak zorunda. Dengesiz ücret politikaları ile yapılan maaş zamları, geliri düşük olanlarda yetersiz kalmaktadır. Bu arttırımlar tatmin edici düzeyde olmadıkça; ölene kadar çalışmaktan başka çare yok demektir.

Son 1 ay içerisinde paramızın değer kaybı ise içler acısı bir mesele.
Kimlerin tekelinde ise paranın kontrolü, onların işine geldiği gibi gelişiyor piyasalar. Kurlar, zamlar, ahlar, vahlar derken birileri vurgun yapıyor ve battıkça batıyor canım memleketim.

Serbest piyasa ekonomisi dahilinde, para ekersek; para biçeriz mantığı ile hareket eden bir insanlık modeli gelişti.

Toprak bile "alım-satım" değerine endeksli. Ekilip, biçilmesi çok ta önemli değil. Metrekaresine kurban. Başı göğe eren binaları dikmek için, lazım boş alan.
Bu gidişatla tarım ve hayvancılık için kalmayacak ne alan, ne de bu işle uğraşacak insan.

Ne eker ve biçersek onu yeriz...

Buğday, patates, soğan kaç para? Kimin umurunda acaba...

Kağıt ve metal parçalarıyla beslenmek durumunu da düşünemiyorum...

Katledilen ormanlar ve yok olan ağaçlardan peçete bile yapılamaz hale gelindiğinde; paraları basacak kağıdı bulmak ta mümkün olmayacaktır.

Hayvan etinin, insan ciğerinden daha pahalı olduğu bir zamanda, "ciğeri beş para etmez" insanların çoğaldığını da görmezden gelemeyiz...

Sahi "ciğer kaç para" bilen var mı?

Parayla yatıp parayla kalkan insanlara ve insanlığını kaybedenlere gelsin bu soru.